Για να πάνε τα πράγματα αλλιώς! Για την αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΣΤΟ 12ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΕ-ΥΠΠΟ


Σχεδόν 7 χρόνια αμείωτης εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και πλέον δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ποιοι ήταν οι στόχοι τους. Και μόνο το γεγονός ότι το «πρόγραμμα διάσωσης» επιβλήθηκε για να «σωθούμε» από το υπέρογκο «δημόσιο χρέος», το οποίο εντός των μνημονιακών πολιτικών απλώς αυξάνεται αλματωδώς, είναι αρκετό για να καταλάβουν όλοι ότι:

  • Στόχος του κεφαλαίου είναι να βγει από τη βαθιά και διεθνή κρίση που το μαστίζει, φορτώνοντας στις πλάτες των εργαζόμενων και των ανέργων την πτώση των κερδών του.
  • Σκοπός είναι να διαλυθεί όλο το οπλοστάσιο που προστάτευε την εργασία, τα κοινωνικά αγαθά και τους στοιχειώδεις όρους διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, όλες οι κατακτήσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

            Στην καταστροφική αυτή προσπάθειά του δεν θα διστάσει να ισοπεδώσει χώρες και λαούς, να καταστρέψει παραγωγικές δυνατότητες, να διεξάγει πολέμους. Σε αυτή την κρίση που βιώνει ο καπιταλισμός δείχνει το πραγματικό του, καταστροφικό, πρόσωπο.

            Σε αυτά τα χρόνια, έχει γίνει πλέον σαφές ότι:

  • Το «δημόσιο χρέος» δεν είναι παρά ο μηχανισμός για να μετακυλίεται στους λαούς ως «δημόσιο» το κόστος για την κερδοφορία των επιχειρήσεων και τη «συντήρηση» του πολιτικού τους προσωπικού. Χρησιμοποιείται ως μοχλός για τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου από πολλούς που τον παράγουν στους λίγους που τον καρπώνονται.
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ούτε «το σπίτι των λαών» ούτε τόπος «ευημερίας και δημοκρατίας». Είναι μια ένωση των αστικών τάξεων των χωρών, που παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, ομονοούν στην καταπίεση των εργατικών τάξεων των χωρών τους, την ίδια ώρα που υποθάλπουν το ρατσισμό και υψώνουν τείχη απέναντι στα κύματα των προσφύγων που προκαλεί και η δική τους συμμετοχή στις πολεμικές επιχειρήσεις της γειτονιάς μας.
  • Το ΔΝΤ δεν έχει ως στόχο τη «στήριξη των αδύναμων χωρών», αλλά την εξαγωγή τεχνογνωσίας για την εφαρμογή των πιο ακραία αντιδραστικών πολιτικών στο εσωτερικό των χωρών (εκποίηση δημόσιου πλούτου, φτωχοποίηση πληθυσμού).
  • Η «κρίση» δεν οφείλεται στους «έλληνες δημοσίους υπαλλήλους» ή στο ότι «μαζί τα φάγαμε», όπως ήθελαν να μας πείσουν οι ιθύνοντες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της ΕΕ και οι εγχώριοι υπερασπιστές τους. Είναι μια παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, για το ξεπέρασμα της οποίας έχει βάλει μπρος έναν ανελέητο κοινωνικό και ταξικό πόλεμο. Η έξοδος από αυτήν είτε θα γίνει με τους όρους του κεφαλαίου (δηλ. την πλήρη φτωχοποίηση μας και το βάθεμα της εκμετάλλευσης), είτε θα γίνει με τους όρους της εργασίας.

Συνέχεια

Advertisements

Το συνέδριο της ΠΟΕΥΠΠΟ (19-21 Οκτωβρίου) σε ένα ζοφερό τοπίο

Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, ο κόσμος της δουλειάς, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι βρισκόμαστε μπροστά στην εφαρμογή των μέτρων του 3ου (ήδη) Μνημονίου, τα οποία έρχονται να ολοκληρώσουν την κοινωνική καταστροφή που έφεραν τα προηγούμενα δύο μνημόνια: απολύσεις, φτωχοποίηση, ιδιωτικοποιήσεις κάθε δημόσιου αγαθού (ακόμη και του νερού), χτύπημα στη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κατάργηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το επόμενο διάστημα θα κατατεθούν τα νομοσχέδια που θα διαλύουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, ακόμη και τη δυνατότητα συνδικαλιστικής διεκδίκησης.

Η ομοφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε αυτές τις πολιτικές και η υλοποίησή τους από μια κυβέρνηση που παλαιότερα εξήγγελλε την κατάργηση των μνημονίων, συντελεί στην κυριαρχία του δόγματος «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», που είναι βασικός όρος για να εμπεδωθεί ο ζόφος που ζούμε ως «κανονικότητα».

Οι εργαζόμενοι παρακολουθούν τις εξελίξεις απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι και το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε προσωρινή (;) αμηχανία. Σε αυτό το φόντο πραγματοποιείται το 12ο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια» από 19 έως 21 Οκτωβρίου. Μπορεί να συμβάλει στην υπέρβαση της αμηχανίας ή θα παραμείνει, για μια ακόμη φορά, μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και θα περιοριστεί σε ανούσιες διακηρύξεις και στην καταθλιπτική καταμέτρηση «κουκιών»;

Η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση θα είναι εκεί για να βάλει μια άλλη λογική στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος. Για να εισηγηθεί:

– Πως τα συνδικάτα οφείλουν να έχουν ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους, οφείλουν να συζητήσουν για τη διαγραφή του χρέους, για την κατάργηση των Μνημονίων και το σπάσιμο των «συμφωνιών» της χώρας με το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ υπέρ των συμφερόντων της πλειοψηφίας των εργαζομένων, για την εθνικοποίηση του δημόσιου πλούτου.

– Πως τα συνδικάτα πρέπει να ξεπεράσουν τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων, είτε μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είτε με βάση τους κλάδους, είτε με βάση τη σχέση εργασίας. Τα συνδικάτα να ανοίξουν ώστε να εκπροσωπούν όλους τους εργαζόμενους στον ίδιο χώρο, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας. Τα αιτήματα των συνδικάτων του δημόσιου τομέα να ξεκινούν από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να διεκδικούν πρώτα και κύρια τα δημόσια αγαθά και τις υπηρεσίες (στα οποία περιλαμβάνεται και ο πολιτισμός) που ανήκουν στην πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού.

– Πως οι αγώνες πρέπει να περάσουν στα χέρια των εργαζομένων. Τα πρωτοβάθμια σωματεία να γίνουν ξανά τα όπλα των εργαζομένων, με ανασυγκρότησή τους στη βάση της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων. Σαρώνοντας τις γραφειοκρατικές, συμβιβασμένες και εργοδοτικές ηγεσίες των δευτεροβάθμιων οργανώσεων, που σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν επιπλέον «καρκινώματα» του συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς και πλουτισμού.

Δεν περιμένουμε πολλά από το Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, ούτε τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το ρόλο και τη στάση των κομματικών παρατάξεων, παραδοσιακών ή πρόσφατα μετονομασμένων και δήθεν ανεξάρτητων. Θα προσπαθήσουμε, ωστόσο, να ανοίξουμε την πολιτική συζήτηση και να θέσουμε τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους για τις προκλήσεις των καιρών.