Γεροβασίλη : Όρκος πίστης στο Μνημόνιο, απολύσεις συμβασιούχων και αποκάλυψη του εμπαιγμού με τους διορισμούς

gerovaili_2016_11_26_13_58_7_b2

Ακολουθεί η αναλυτική ανακοίνωση των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων-Κινήσεων για τη συνάντηση της ΑΔΕΔΥ με την Ο. Γεροβασίλη. Πλέον αυτής της ενημέρωσης, υπάρχουν και δυο σημεία που αφορούν το ΥΠΠΟΑ: Συνέχεια

Advertisements

Μπροστά σε μια νέα κατάσταση

Δύο μήνες από τις εκλογές, μετά τη συμφωνία στο Γιούρογκρουπ και με τις πολιτικές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ξεδιπλώνονται, είναι η ώρα για μια πρώτη αποτίμηση, η ώρα να δούμε πού πηγαίνουν τα πράγματα στο Δημόσιο και στο χώρο του πολιτισμού, η ώρα ενός νέου σχεδιασμού της δράσης των εργαζομένων στο ΥΠΠΟΑ.

Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά: Η επιστροφή όλων των διαθέσιμων στις δουλειές τους με νομοσχέδιο τις επόμενες μέρες, όπως (επαν)επιβεβαίωσε πρόσφατα ο αρμόδιος αν. υπουργός κ. Κατρούγκαλος, είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα και δικαιώνει τους αγώνες που δώσαμε. Αγκάθι, ωστόσο, συνεχίζουν να αποτελούν τα όσα έχουν ειπωθεί για «κινητικότητα» και για «προσωποπαγείς θέσεις». Οι συνάδελφοί μας πρέπει να γυρίσουν άμεσα στις οργανικές θέσεις τους (ο πολιτισμός χρειάζεται τις οργανικές θέσεις σχεδιαστών, εργατών, βιβλιοθηκονόμων κ.λπ. που προσπάθησε να εξαφανίσει η προηγούμενη κυβέρνηση!). Μαζί τους πρέπει να επιστρέψουν οι 187 συνάδελφοι που περιμένουν το διορισμό τους από το 2010 (!), σύμφωνα με τις διατάξεις του ΠΔ 164/2004, όπως και όσοι συμβασιούχοι έχουν κερδίσει δικαστικές αποφάσεις μετατροπής των συμβάσεών τους σε ΙΔΑΧ.

Θετική είναι και η εξαγγελία (παρά τη σύνδεσή της με την «κινητικότητα») ότι οι ΙΔΑΧ θα εξομοιωθούν με τους μόνιμους υπαλλήλους (αν και όχι ως προς την ασφάλιση), καθώς και η δέσμευση ότι «παγώνουν» οι διατάξεις του Ν.4250 (νόμος Μητσοτάκη) για την «αξιολόγηση» και τον «επανέλεγχο» των ΙΔΑΧ. Για ποιο λόγο, όμως, δεν καταργείται εξολοκλήρου ο νόμος 4250, αν η κυβέρνηση δεν θέλει να τον εφαρμόσει; Για να μη θεωρηθεί «μονομερής ενέργεια»; Στα θετικά θα πρέπει να καταγραφεί και η επαναλειτουργία της ΕΡΤ, παρότι δρομολογείται με τρόπο που διαφέρει τόσο από τις προεκλογικές δεσμεύσεις όσο και από τη βούληση των ίδιων των εργαζομένων.

Τα υπόλοιπα δεν είναι και τόσο καλά: Δυστυχώς, ο δημόσιος τομέας εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως πεδίο άσκησης περιοριστικών πολιτικών για τα… μάτια της Τρόικας (ή των «θεσμών», αν προτιμάτε). Ο χορός ξεκίνησε με τη μείωση των υπουργείων σε 10, που χωρίς καμία λογική «εξαφάνισε» το Υπουργείο Πολιτισμού και το Υπουργείο Περιβάλλοντος (δύο τομείς στους οποίους κατεξοχήν θα έπρεπε να δίνει έμφαση μια κυβέρνηση που αναφέρεται στην αριστερά και την οικολογία). Συνεχίστηκε με την επιστολή Βαρουφάκη προς τους «θεσμούς», που δεσμεύεται για υλοποίηση του σχεδιασμού ενοποίησης των υπουργείων εντός 6μήνου. Επιβεβαιώθηκε στο Υπουργείο μας με την εξουσιοδοτική που δίνει στον αναπληρωτή Υπουργό Πολιτισμού αρμοδιότητες περίπου… Γενικού Γραμματέα, αλλά και την είδηση ότι πάμε για νέο Οργανισμό που θα είναι κοινός με αυτόν του Υπουργείου Παιδείας! Η συνέχεια έρχεται με την τοποθέτηση αναπληρωτή (!) Γενικού Γραμματέα στον πολιτισμό. Και βέβαια με την διαπίστωση ότι… «λεφτά δεν υπάρχουν». Συνέχεια

Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι δημόσιοι ψεύτες

του Νίκου Μπογιόπουλου

Από τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης αυτό που παρακολουθούµε είναι ένα τσουνάμι προπαγάνδας με στόχο το πλήρες αναποδογύρισµα της λογικής και της πραγµατικότητας.

    Αυτό που αναμφισβήτητα κατέρρευσε το 2009 στην Ελλάδα και στον κόσμο, είναι η ιδιωτική οικονοµία των τραπεζών, των πολυεθνικών, των κεφαλαιοκρατών. Μαζί της κατέρρευσε η «δηµόσια» οικονοµία του καπιταλιστικού κράτους, δηλαδή του κράτους των «ιδιωτών», των καπιταλιστών και των µονοπωλίων.

    Αυτοί που δηµιούργησαν τα χρέη είναι οι ιδιώτες. Αλλά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, την ώρα που στύβουν το δηµόσιο ταµείο για να τους διασώσουν, εκδίδουν καθηµερινά κι από ένα φιρµάνι κατεδάφισης του «δηµόσιου τοµέα της οικονοµίας». Πρόκειται για φιρµάνια που στην ουσία συνιστούν «πολεµικά ανακοινωθέντα» προς τους εργαζοµένους.

   Στο πλαίσιο αυτού του «πολέμου» δεν λείπουν, φυσικά, οι «ψυχολογικές επιχειρήσεις». Οι μέθοδοι του κοινωνικού αυτοματισμού. Της σαλαμοποίησης της κοινωνίας. Της απομόνωσης κοινωνικών στρωμάτων ώστε οι «σωτήρες» να τσακίσουν το ένα μετά το άλλο, και στο τέλος όλα μαζί.

   Οι δημόσιοι υπάλληλοι επιλέχτηκαν εξ αρχής ως «αδύναμος κρίκος» αυτής της επιχείρησης. Οι κυβερνώντες θέλοντας να προωθήσουν την τακτική του«διαίρει και βασίλευε» ανάµεσα σε ιδιωτικούς και δηµόσιους υπαλλήλους, απευθύνονταν και απευθύνονται σε ένα λαό των 10 εκατοµµυρίων, ισχυριζόµενοι ότι «όλοι µαζί τα φάγαµε». Και για να «αποδείξουν» τον ισχυρισµό τους τι κάνουν; Ενοχοποιούν τους 500.000 από αυτά τα 10 εκατοµµύρια ότι είναι «υπεράριθµοι» δηµόσιοι υπάλληλοι.

   Ξεχνούν, βέβαια, μια «λεπτομέρεια»: Οι υπάλληλοι αυτοί διορίστηκαν στο ∆ηµόσιο από τους κρατούντες. Αλλά οι κρατούντες, εκείνοι που «τους διόρισαν» επιχειρώντας να χτίσουν πάνω στο δικαίωµα για δουλειά την πολιτική «πελατεία» τους, οι ίδιοι που παλιότερα αναφωνούσαν προς τους κοµµατικούς τους στρατούς του ∆ηµοσίου «εσείς είστε το κράτος», έρχονται τώρα και ζητούν τα ρέστα!

Συνέχεια