Η «αξιολόγηση» δεν περνάει, παρά τους εκβιασμούς της κυβέρνησης

Χτες η ΑΔΕΔΥ έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία συμμετοχής των υπαλλήλων στην απεργία-αποχή από τις διαδικασίες δήθεν «αξιολόγησης» (δείτε ΠΟΣΟΤΙΚΑ-ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ). Με πάνω από 70% των υπαλλήλων σε όλο το Δημόσιο να μην συμμετέχουν στην διαδικασία, είναι προφανές ότι ο νόμος αυτός είναι ανεφάρμοστος και όλες οι παρακάτω ενέργειες θα είναι στον αέρα. Στο Υπουργείο Πολιτισμού η συμμετοχή σε όλους τους κλάδους φτάνει το 72%!

Υπάρχουν υπηρεσίες που κανένας υπάλληλος ή προϊστάμενος δεν συμπλήρωσε φύλλο αξιολόγησης (λχ. Λασίθι, Κέρκυρα κ.ά.), ή υπηρεσίες όπου οι προϊστάμενοι έχουν δηλώσει συμμετοχή στην απεργία -αποχή (λ.χ. στη Γενική Διεύθυνση Οικονομικού, ΕΦΑ Αθηνών, Δυτ. Αττικής &Πειραιά, Μυτιλήνης, Χίου κ.ά.) και άλλες στις οποίες οι τμηματάρχες και οι προϊστάμενοι θέλουν να συμμετάσχουν στην αξιολόγηση και πιέζουν και το προσωπικό τους να το κάνει. Δεν πρέπει να υποκύψουμε σε κανέναν εκβιασμό!

Έστω και την τελευταία στιγμή, οι προϊστάμενοι και οι Τμηματάρχες θα πρέπει να πάρουν πίσω τα φύλλα αξιολόγησης και να καταθέσουν δήλωση συμμετοχής στην απεργία-αποχή. Δεν έχουν λόγο να νομιμοποιήσουν με τη συμμετοχή τους μια διάτρητη διαδικασία, ούτε να «αξιολογήσουν» συναδέλφους που απεργούν!

-Με 72% απεργούς, και με τις προϋποθέσεις του νόμου να μην έχουν καν τηρηθεί (στοχοθεσία, αυταξιολόγηση, συνέντευξη κλπ) η διάτρητη «αξιολόγηση» που θα προκύψει δεν μπορεί –και δεν πρόκειται να- χρησιμοποιηθεί ούτε για κινητικότητα, ούτε για τις προαγωγές (άλλωστε, προαγωγές σε βαθμούς έγιναν ήδη στα υπηρεσιακά συμβούλια του ΥΠΠΟΑ το τελευταίο διάστημα), ούτε βέβαια στις κρίσεις (το πιο σύντομο ανέκδοτο έχουν γίνει οι κρίσεις στο δημόσιο επί Γεροβασίλη… Στην καλύτερη περίπτωση το 2018 θα γίνουν αυτές των Γενικών Διευθυντών και αν!). Άλλωστε ο ίδιος ο νόμος Βερναρδάκη (4369) για τις κρίσεις προβλέπει ρητά πως την πρώτη φορά που θα εφαρμοστεί (όταν και αν εφαρμοστεί…), το κριτήριο της αξιολόγησης θα παραληφθεί!

Η μαζικότητα της απεργίας και η κάλυψη των σωματείων και της ΑΔΕΔΥ προστατεύουν κάθε απεργό συνάδελφο/συναδέλφισσα. Οι μη απεργοί, όμως, θα είναι εκτεθειμένοι σε ενστάσεις, σε εμπλοκές μεταξύ συναδέλφων, σε αναφορές και πολλά άλλα από τη συμμετοχή τους σε μια διάτρητη διαδικασία!

ΕΙΝΑΙ ΕΥΝΟΗΤΟ ΟΤΙ:

Οι απεργοί δεν συμμετέχουμε σε καμία διαδικασία της αξιολόγησης, δεν διευκολύνουμε, δεν πηγαίνουμε για συνέντευξη αν μας καλέσουν, δεν παραλαμβάνουμε ούτε φύλλα αξιολόγησης ούτε βαθμολογία, μέχρι να καταπέσει οριστικά η διαδικασία.

-Οι προθεσμίες του νόμου είναι αποκλειστικές: όποιος παραδίδει ή παραλαμβάνει φύλλα αξιολόγησης μετά τις προθεσμίες αυτές, ή ακόμη χειρότερα, όποιος-α «κρατάει» αριθμούς εμπιστευτικού πρωτοκόλλου, είναι εκτεθειμένος-η πειθαρχικά σε οποιαδήποτε καταγγελία.

-Οι διατάξεις των άρθρων 16-24 του Νόμου 4369 περί αξιολόγησης δεν έχουν ούτε στοιχειωδώς τηρηθεί και όλη η διαδικασία είναι έωλη και άκυρη.

-Τα νούμερα που δίνει το Υπουργείο της Γεροβασίλη είναι άλλη μια αλχημεία της κυβέρνησης που τρέμει την αντίδρασή μας. Δεν μασάμε!

 

Θυμίζουμε τους 5+1 λόγους που κανείς δεν πρέπει να συμπληρώσει φύλλο αξιολόγησης.

Ζητάμε από τα πρωτοβάθμια σωματεία να κάνουν συνελεύσεις, όπου οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας. Στους χώρους που πραγματοποιήθηκαν συνελεύσεις ή τοπικές συνελεύσεις, η συμμετοχή στην απεργία ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

Advertisements

Το Ελληνικό, η απόφαση του ΚΑΣ κι εμείς

Ο αγώνας προφανώς δεν τελείωσε –όμως ποτέ κανένας αγώνας ούτε άρχισε ούτε τελείωσε σε μια απόφαση του ΚΑΣ. Δεν πέρασε το πραξικόπημα επενδυτή-κυβέρνησης, δεν πέρασε άλλη μια «εξαίρεση» από αυτές που είχαν υποσχεθεί στον Λάτση. Δεν πέρασε μια «εξαίρεση» που θα αποτελούσε πιλότο για όλη την Ελλάδα και θα σήμαινε ότι από δω και πέρα θα ίσχυαν δύο αρχαιολογικές νομοθεσίες: μία για τους πλούσιους και μία για τους φτωχούς. Δεν κερδήθηκε κανένας πόλεμος, όμως πρόκειται για μια μικρή «νίκη» στον μακρύ αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, την υποθήκευση του δημόσιου πλούτου και της χώρας, την καταπάτηση των ελεύθερων χώρων, την παράκαμψη της αρχαιολογικής νομοθεσίας. Χαλάσαμε τα σχέδια στο «παρεάκι» της μάσας των Ολυμπιακών Αγώνων, που έχει εμπλακεί στο «Ελληνικό», ακόμη και γιατί αποκαλύφθηκε το ποιοι είναι και τι ετοιμάζουν… Ε, κάποιος λόγος θα υπάρχει για να ξίνισαν όλοι αυτοί…

Συνέχεια

Η περίεργη… σιωπή της ΠΟΕ ΥΠΠΟ

Περίεργη σιωπή επικρατεί τελευταία από την –λαλίστατη μέχρι πρότινος- ΠΟΕ ΥΠΠΟ για τα τεκταινόμενα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Λες και στο ΥΠΠΟΑ όλα πηγαίνουν καλά, λες και λύθηκαν τα ζητήματα για τα οποία είχε εξαγγείλει μέχρι και 48ωρη απεργία τον Ιούλιο! Συνέχεια

5+1 λόγοι που δεν πρέπει να συμπληρώσει κανείς/καμιά μας φύλλο «αξιολόγησης»

  1. Γιατί είναι σε ισχύ το Μνημόνιο, που βάζει ως στόχο την «μείωση του δημόσιου τομέα». Οπότε στο τέλος, είτε το κάνουν με μια κίνηση (όπως το απροκάλυπτο 15% που είχε ο νόμος Μητσοτάκη) είτε το «σπάνε» σε δυο κινήσεις (νόμος για αξιολόγηση χωριστά και νόμος για απολύσεις χωριστά), το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Στόχος και αυτού του νόμου δεν είναι να βελτιωθεί με κάποιο τρόπο το δημόσιο, αλλά να βρεθεί τρόπος αργότερα να γίνουν απολύσεις υπαλλήλων. Το δημόσιο όμως δεν χρειάζεται απολύσεις, χρειάζεται ενίσχυση σε προσωπικό!
  2. Αν κανένας μας δεν καταθέσει φύλλα αξιολόγησης, ο νόμος δεν θα εφαρμοστεί και θα προστατευτούμε όλοι και όλες από την απόλυση ή άλλες δυσμενείς μεταβολές (υποχρεωτικές μετακινήσεις, μισθολογική στασιμότητα). Το ίδιο κάναμε και επί Μητσοτάκη. Δεν θα βάλουμε ούτε τώρα την υπογραφή μας στην εφαρμογή ενός νόμου που αύριο θα οδηγήσει εμένα ή τον διπλανό μου στην απόλυση!
  3. Γιατί ούτε καν τα βασικά εχέγγυα του ίδιου του νόμου δεν έχουν εφαρμοστεί: πού είναι οι κρίσεις διευθυντών και τμηματαρχών, τα οργανογράμματα, η στοχοθεσία (που προέβλεπε ο νόμος Βερναρδάκη); Με βάση τι ακριβώς θα αξιολογηθεί ο καθένας μας; Οποιοδήποτε σύστημα αξιολόγησης προβλέπει να υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια και κοινοί στόχοι, οι οποίοι εξετάζονται σε συνάρτηση με το διαθέσιμο προσωπικό. Αλλιώς η «αξιολόγηση» είναι με βάση τη συμπάθεια και την αντιπάθεια του προϊστάμενου προς τους υφιστάμενους και τούμπαλιν.
  4. Γιατί η τροπολογία Γεροβασίλη είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και δεν πρέπει να περάσει: όσοι και όσες δεν αξιολογούν, συμμετέχουν στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ. Άρα ασκούν το συνταγματικό δικαίωμά τους στην απεργία. Η υπουργός, με μια αντισυνταγματική διάταξη (που δεν θα σταθεί σε κανένα δικαστήριο) επιχειρεί να θεσμοθετήσει τη μη συμμετοχή του στις κρίσεις. Δηλαδή αύριο τι θα πει; Ότι όποιος συμμετέχει σε 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ απολύεται;
  5. Γιατί η τροπολογία Γεροβασίλη, που «απειλεί» τους προϊστάμενους, είναι μια τεράστια κοροϊδία: τους απειλεί ότι δεν θα συμμετάσχουν στις κρίσεις, τις οποίες η κυβέρνηση δεν έχει καν σκοπό να κάνει εντός του 2018! Τα 2,5 χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχει κάνει αξιολογικές κρίσεις διαυθυντών/τμηματαρχών. Εδώ και 1,5 χρόνο, με ψηφισμένο νέο νόμο για κρίσεις, δεν έχει προχωρήσει σε καμία κρίση, παρά μόνο για Γενικούς Διευθυντές Διοικητικού-Οικονομικού (κρίση που εξαιρείται από την τροπολογία) και απλώς έχουν μαζέψει τις αιτήσεις. Ούτε η επιτροπή που θα αξιολογήσει δεν έχει φτιαχτεί, ούτε τα μόρια έχουν μετρηθεί έξι μήνες μετά. Ετοιμάζουν νέα Οργανογράμματα στα οποία οι Διευθυντές και πάλι θα τοποθετηθούν στις θέσεις που είναι σήμερα (βλ. εδώ την τροπολογία για τοποθέτηση προϊσταμένων). Το Οργανόγραμμα του ΥΠΠΑ δεν έχει καν ακόμη φύγει από το Υπουργείο μας. Στην «καλύτερη» περίπτωση, το 2018 ίσως γίνουν μόνο οι κρίσεις για Γενικούς Διευθυντές (κι αυτό ελέγχεται αν όντως θα συμβεί). Είναι απαράδεκτο να μην έχουν γίνει κρίσεις από το 2011 (πχ για Τμηματάρχες), να κάνουν διαδοχικούς διορισμούς σε θέσεις ευθύνης ή να αφήνουν τις θέσεις κενές, και να ρχονται να «απειλούν» για τη συμμετοχή απεργών στην κρίση. Και βέβαια είναι μια κούφια απειλή: αν κανείς μας δεν καταθέσει φύλλα αξιολόγησης, η διάταξη θα μείνει στα χαρτιά.

    Το ίδιο είχε νομοθετηθεί επί Διαμαντοπούλου στο Υπ. Παιδείας, όταν είχαν ορίσει ότι απαραίτητο κριτήριο για τις κρίσεις των Διευθυντών και στελεχών εκπαιδευσης ήταν η έκθεση αξιολόγησης του υποψηφίου. Μόνο που κι αυτό έμεινε στα χαρτιά, καθώς το εκπαιδευτικό κίνημα δεν επέτρεψε να προχωρήσει η αξιολόγηση και απλά ακυρώθηκε – δεν προσμετρήθηκε καθόλου το κριτήριο αυτό στις  3 κρίσεις για Διευθυντές σχολικών μονάδων που έχουν γίνει  από τότε κι έχουν συμμετάσχει κανονικά όλοι χωρίς να έχουν συμμετάσχει στην αξιολόγηση.

    Συνέχεια

Λ. Κονιόρδου: Part time υπουργός part time ηθοποιός;

Το ότι η Λυδία Κονιόρδου από την αρχή δεν είχε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει να είναι υπουργός και να ασκεί διοίκηση, ήταν σαφές. Το ότι δεν είχε ιδέα από τήρηση νόμων, επίσης. Στη συνέχεια έγινε σαφές ότι αυτό που κυρίως την ενδιαφέρει από τη θητεία της στο ΥΠΠΟ είναι το όφελος που μπορεί να έχει η ίδια. Κατά τα άλλα… για τα θέματα του Υπουργείου αποφασίζει το ΔΙΑΖΩΜΑ και το γραφείο Φλαμπουράρη. Τούτο δω όμως, ξεπερνά κάθε φαντασία!

Luther

Αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία είναι οι συντελεστές της παράστασης του Robert Wilson με τίτλο «LUTHER dancing with the gods», που ανεβαίνει στο Βερολίνο. Συνέχεια

Συνεχίζουμε όλοι και όλες την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση!

Η τροπολογία της Ο. Γεροβασίλη, που προσπαθεί να εκβιάσει απεργούς, δεν έχει καμία ισχύ. Δείτε τις ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΕΙΣ εδώ και εδώ.

Δεν υποκύπτουμε, καταθέτουμε τη ΔΗΛΩΣΗ που υπάρχει στο σάιτ της ΑΔΕΔΥ και δεν συμμετέχουμε σε καμία εφαρμογή του κατάπτυστου νόμου, που οδηγεί σε απολύσεις.

Αναλυτικά η ανακοίνωση των Παρεμβάσεων Δημοσίου: Συνέχεια

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η σημερινή πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ πρώην υπάλληλος του Λάτση!

Η Λίλα Τσιτσογιαννοπούλου έχει διατελέσει υπάλληλος της Lamda Development. Σήμερα είναι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ και από τη θέση της ενορχηστρώνει την προσπάθεια να προχωρήσει η επένδυση του πρώην αφεντικού της με καταπάτηση της αρχαιολογικής νομοθεσίας. Πρόκειται για το φαινόμενο που ονομάζεται «περιστρεφόμενες πόρτες«: ένα στέλεχος του ιδιωτικού τομέα περνά σε μια θέση του δημοσίου και, αφού επιτελέσει το ρόλο του, γυρνά πάλι στην θέση του στον ιδιωτικό τομέα. Για μαντέψτε: ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί από τη δημόσια θέση που καταλαμβάνει;

Και το ερώτημα που προκύπτει: για ποιανού τα συμφέροντα δουλεύει το (δημόσιο, κατά τα άλλα) ΤΑΙΠΕΔ και η Πρόεδρός του;

Συνέχεια