Για να πάνε τα πράγματα αλλιώς! Για την αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΣΤΟ 12ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΕ-ΥΠΠΟ


Σχεδόν 7 χρόνια αμείωτης εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και πλέον δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ποιοι ήταν οι στόχοι τους. Και μόνο το γεγονός ότι το «πρόγραμμα διάσωσης» επιβλήθηκε για να «σωθούμε» από το υπέρογκο «δημόσιο χρέος», το οποίο εντός των μνημονιακών πολιτικών απλώς αυξάνεται αλματωδώς, είναι αρκετό για να καταλάβουν όλοι ότι:

  • Στόχος του κεφαλαίου είναι να βγει από τη βαθιά και διεθνή κρίση που το μαστίζει, φορτώνοντας στις πλάτες των εργαζόμενων και των ανέργων την πτώση των κερδών του.
  • Σκοπός είναι να διαλυθεί όλο το οπλοστάσιο που προστάτευε την εργασία, τα κοινωνικά αγαθά και τους στοιχειώδεις όρους διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, όλες οι κατακτήσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

            Στην καταστροφική αυτή προσπάθειά του δεν θα διστάσει να ισοπεδώσει χώρες και λαούς, να καταστρέψει παραγωγικές δυνατότητες, να διεξάγει πολέμους. Σε αυτή την κρίση που βιώνει ο καπιταλισμός δείχνει το πραγματικό του, καταστροφικό, πρόσωπο.

            Σε αυτά τα χρόνια, έχει γίνει πλέον σαφές ότι:

  • Το «δημόσιο χρέος» δεν είναι παρά ο μηχανισμός για να μετακυλίεται στους λαούς ως «δημόσιο» το κόστος για την κερδοφορία των επιχειρήσεων και τη «συντήρηση» του πολιτικού τους προσωπικού. Χρησιμοποιείται ως μοχλός για τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου από πολλούς που τον παράγουν στους λίγους που τον καρπώνονται.
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ούτε «το σπίτι των λαών» ούτε τόπος «ευημερίας και δημοκρατίας». Είναι μια ένωση των αστικών τάξεων των χωρών, που παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, ομονοούν στην καταπίεση των εργατικών τάξεων των χωρών τους, την ίδια ώρα που υποθάλπουν το ρατσισμό και υψώνουν τείχη απέναντι στα κύματα των προσφύγων που προκαλεί και η δική τους συμμετοχή στις πολεμικές επιχειρήσεις της γειτονιάς μας.
  • Το ΔΝΤ δεν έχει ως στόχο τη «στήριξη των αδύναμων χωρών», αλλά την εξαγωγή τεχνογνωσίας για την εφαρμογή των πιο ακραία αντιδραστικών πολιτικών στο εσωτερικό των χωρών (εκποίηση δημόσιου πλούτου, φτωχοποίηση πληθυσμού).
  • Η «κρίση» δεν οφείλεται στους «έλληνες δημοσίους υπαλλήλους» ή στο ότι «μαζί τα φάγαμε», όπως ήθελαν να μας πείσουν οι ιθύνοντες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της ΕΕ και οι εγχώριοι υπερασπιστές τους. Είναι μια παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, για το ξεπέρασμα της οποίας έχει βάλει μπρος έναν ανελέητο κοινωνικό και ταξικό πόλεμο. Η έξοδος από αυτήν είτε θα γίνει με τους όρους του κεφαλαίου (δηλ. την πλήρη φτωχοποίηση μας και το βάθεμα της εκμετάλλευσης), είτε θα γίνει με τους όρους της εργασίας.

Οι αλλαγές στο Δημόσιο – το «επιτελικό κράτος»

            Στο Δημόσιο, πέραν της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί από την ψήφιση των προηγουμένων μνημονιακών νόμων και μια σειρά αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων σε όλους τους επιμέρους χώρους, ετοιμάζουν νέα συνολική αναδιάρθρωση ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού στην κατεύθυνση του «ευέλικτου και επιτελικού κράτους». Η πολιτική αυτή που υλοποιείται με γρήγορους ρυθμούς υπό το καθεστώς των μνημονίων εδώ και 7 χρόνια, από όλες τις κυβερνήσεις, συμπυκνώνεται στα εξής:

  • Διάλυση και ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών, υγείας, παιδείας, πολιτισμού, ενημέρωσης, ενέργειας, νερού, γης κ.λπ.
  • Δραματική συρρίκνωση και υποχρηματοδότηση κρατικών λειτουργιών που σχετίζονται με το κοινωνικό κράτος και το κράτος πρόνοιας.
  • Καθεστώς «ανταποδοτικότητας», εμπορευματοποίησης, υποταγής στις επιχειρηματικές προτεραιότητες για ό,τι παραμένει στο κράτος.
  • Ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων υποδομών.
  • Κατάργηση ουσιαστικά της μονιμότητας, και πλήρη αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων μέσα από αλλεπάλληλα κύματα διαθεσιμοτήτων, κινητικότητας (με υποχρεωτικές μεταθέσεις), απολύσεων, ελαστικών σχέσεων εργασίας κάθε μορφής.
  • Οικονομική ασφυξία για την πλειονότητα των εργαζομένων, και οικονομικά κίνητρα-bonus σε όσους δέχονται να λειτουργούν με τα κριτήρια του νέου «επιτελικού κράτους».
  • «Αναδιάρθρωση» του δημοσίου: κατάργηση θέσεων εργασίας και υπηρεσιών, ιδιωτικοποίηση λειτουργιών που μπορούν να είναι κερδοφόρες

Η λογική του «επιτελικού κράτους» που διαφημίζεται εδώ και χρόνια με τις θεωρίες του «νέου δημόσιου μάνατζμεντ», δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έμπρακτη εφαρμογή του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού: απόδοση τμημάτων του δημοσίου σε ιδιώτες, λιγότερες κοινωνικές παροχές-δημόσιες δομές περίθαλψης-πρόνοιας-εκπαίδευσης με αντίτιμο για την παροχή τους, λιγότερους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ενώ και η καθαυτό διοικητική λειτουργία του Κράτους-στρατηγείου θα κοστίζει ακριβότερα στον ίδιο τον πολίτη.

            Παρότι ενδύεται με τον μανδύα της «καταπολέμησης της γραφειοκρατίας» και της «αποτελεσματικότητας», στην πραγματικότητα η πολιτική του λιγότερου Κράτους σημαίνει κράτος εχθρικό για τον πολίτη, αλλά φιλικό και εξυπηρετικό στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Ήδη οι φαστ-τρακ νομοθεσίες έχουν δημιουργήσει δύο μέτρα και δύο σταθμά στην αντιμετώπιση των ίδιων υποθέσεων: διά νόμου πλέον άλλη αντιμετώπιση έχει ο πολίτης κι άλλες ο όποιος «επενδυτής»! Το «λιγότερο κράτος» που υπόσχονται είναι ένα μικρό κράτος, με φοβισμένους υπαλλήλους, που θα παρέχει χαμηλότερης ποιότητας αλλά ακριβότερες υπηρεσίες στον πολίτη.

       Οι μνημονιακές ρυθμίσεις για το δημόσιο στοχεύουν στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, ώστε οι εργαζόμενοι στο δημόσιο να είναι υπάκουοι και ανασφαλείς. Η απαγόρευση προσλήψεων (με το 1:10) είναι ο φερετζές για την ανάθεση έργου σε εργολάβους ή για διαφορετικές ελαστικές σχέσεις εργασίας στο δημόσιο: συμβασιούχοι, ωρομίσθιοι, «ωφελούμενοι», ΟΑΕΔ, μπλοκάκια… Η πολιτική αυτή προσπαθεί να βρει συμμαχίες στο δημόσιο, δημιουργώντας μια νέα κάστα δημοσίων υπαλλήλων που θα είναι πρόθυμοι να συμβάλλουν σε αυτή την πολιτική (με αντάλλαγμα μεγαλύτερο μισθό ή μονιμότητα), και από την άλλη σπέρνοντας το φόβο στην πλειονότητα των υπαλλήλων με το φόβο της αξιολόγησης, υποχρεωτικής μετακίνησης, απώλειας θέσης εργασίας κ.λπ.

Το 12ο συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ σε ένα ζοφερό τοπίο

            Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, ο κόσμος της δουλειάς, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι βρισκόμαστε μπροστά στην εφαρμογή των μέτρων του 3ου (ήδη) Μνημονίου, τα οποία έρχονται να ολοκληρώσουν την κοινωνική καταστροφή που έφεραν τα προηγούμενα δύο μνημόνια: απολύσεις, φτωχοποίηση, ιδιωτικοποιήσεις κάθε δημόσιου αγαθού (ακόμη και του νερού), χτύπημα στη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κατάργηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το επόμενο διάστημα θα κατατεθούν τα νομοσχέδια που θα διαλύουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, ακόμη και τη δυνατότητα συνδικαλιστικής διεκδίκησης.

            Η ομοφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε αυτήν την πολιτική και η υλοποίησή της από μια κυβέρνηση που υποσχόταν την κατάργηση των μνημονίων, συντελεί στην κυριαρχία του δόγματος «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», που είναι βασικός όρος για να εμπεδωθεί ο ζόφος που ζούμε ως «κανονικότητα».

            Οι εργαζόμενοι παρακολουθούν τις εξελίξεις απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι και το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε προσωρινή (;) αμηχανία. Το 12ο Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ πραγματοποιείται σε αυτό το φόντο. Μπορεί να συμβάλει στην υπέρβαση της αμηχανίας ή θα παραμείνει, για μια ακόμη φορά, μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και θα περιοριστεί σε ανούσιες διακηρύξεις και στην καταθλιπτική καταμέτρηση «κουκιών»;

Η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση είναι εδώ

            Για να βάλει μια άλλη λογική στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος. Για να εισηγηθεί:

  • Πως τα συνδικάτα οφείλουν να έχουν ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους, οφείλουν να συζητήσουν για τη διαγραφή του χρέους, για την κατάργηση των Μνημονίων και το σπάσιμο των «συμφωνιών» της χώρας με το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ υπέρ των συμφερόντων της πλειοψηφίας των εργαζομένων, για την εθνικοποίηση του δημόσιου πλούτου.
  • Πως τα συνδικάτα πρέπει να ξεπεράσουν τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων, είτε μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είτε με βάση τους κλάδους, είτε με βάση τη σχέση εργασίας. Τα συνδικάτα να ανοίξουν ώστε να εκπροσωπούν όλους τους εργαζόμενους στον ίδιο χώρο, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας. Τα αιτήματα των συνδικάτων του δημόσιου τομέα να ξεκινούν από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να διεκδικούν πρώτα και κύρια τα δημόσια αγαθά και τις υπηρεσίες (στα οποία περιλαμβάνεται και ο πολιτισμός) που ανήκουν στην πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού.
  • Πως οι αγώνες πρέπει να περάσουν στα χέρια των εργαζομένων. Τα πρωτοβάθμια σωματεία να γίνουν ξανά τα όπλα των εργαζομένων, με ανασυγκρότησή τους στη βάση της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων. Σαρώνοντας τις γραφειοκρατικές, συμβιβασμένες και εργοδοτικές ηγεσίες των δευτεροβάθμιων οργανώσεων, που σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν επιπλέον «καρκινώματα» του συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς και πλουτισμού.

            Δεν περιμένουμε πολλά από το Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, ούτε τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το ρόλο και τη στάση των κομματικών παρατάξεων, παραδοσιακών ή πρόσφατα μετονομασμένων και δήθεν ανεξάρτητων. Θα προσπαθήσουμε, ωστόσο, να ανοίξουμε την πολιτική συζήτηση, να συναντηθούμε με συναδέλφους που συνεχίζουν να προβληματίζονται για μια άλλη κατεύθυνση στο συνδικαλιστικό κίνημα και να θέσουμε τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους για τις προκλήσεις των καιρών.

Να παλέψουμε από καλύτερες θέσεις για

  • Ανατροπή του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας, των δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων κι όλου του μνημονιακού νομικού οπλοστασίου που μας αλυσοδένει. Κατάργηση των αντεργατικών μνημονιακών νόμων που υποβάθμισαν τα μισθολογικά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα. Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ακώλυτη μισθολογική εξέλιξη – αποσύνδεση μισθού/αξιολόγησης.
  • Ανατροπή της άδικης και ταξικής φορολογίας με την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, τη μείωση της έμμεσης φορολογίας και την αύξηση της φορολογίας μεγάλων επιχειρήσεων, Τραπεζών, εφοπλιστών, Εκκλησίας, offshore εταιρειών.
  • Υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου. Ο δημόσιος πλούτος ανήκει στο λαό! Δημόσιες όλες οι κοινωφελείς υπηρεσίες. Δωρεάν υγεία, παιδεία, πρόνοια, ασφάλιση, υποδομές. Υπεράσπιση του δημόσιου ασφαλιστικού συνταξιοδοτικού συστήματος, του συστήματος δημόσιας υγείας, της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς.
  • Γενναία αύξηση των δαπανών σε παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση. Αύξηση των δαπανών για τον πολιτισμό από εθνικούς πόρους (Τακτικό Προϋπολογισμό και ΠΔΕ).
  • Για ένα δημόσιο που θα λειτουργεί με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον και θα προασπίζεται τα κοινωνικά αγαθά. Για τη χάραξη και την εφαρμογή μιας άλλης πολιτιστικής πολιτικής, που θα υπερβαίνει τη μιζέρια των μνημονιακών δεσμεύσεων.
  • Πλήρη αναγνώριση της προϋπηρεσίας (και μισθολογικά) που έχει διανυθεί σε Νομικά Πρόσωπα (ΤΑΔΙΠΕΑΕ, ΟΑΝΜΑ κλπ.) και σε έργα τρίτων ή ιδιωτών που εποπτεύονταν από το ΥΠΠΟΑ.
  • Ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια συρρίκνωσης του ΥΠΠΟΑ, μείωσης ή κατάργησης των οργανικών θέσεων. Κατάρτιση νέου Οργανισμού που θα υπηρετεί την πολιτιστική κληρονομιά ως δημόσιο αγαθό και θα στηρίζει τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.
  • Άμεση αντιμετώπιση της υποστελέχωσης των υπηρεσιών του ΥΠΠΟΑ, με πρόσληψη μόνιμου προσωπικού. Μία σχέση εργασίας στο δημόσιο τομέα: η μόνιμη εργασία. Μονιμοποίηση των συμβασιούχων. Κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης της εργασίας μέσω ΜΚΟ, της ενοικίασης εργαζομένων και κάθε εργολαβίας στο δημόσιο.
  • Προάσπιση του αρχαιολογικού νόμου και της δημόσιας περιουσίας. Να αποσυρθούν οι διατάξεις περί «fasttrack» διαδικασιών που ανοίγουν το δρόμο σε «ιδιωτικούς» όρους πολεοδόμησης και χρήσης γης (Αστέρας Βουλιαγμένης, Ελληνικό, Κάβο Σίδερο, Ακαδημία Πλάτωνος, Αφάντου Ρόδου κ.α.). Να σταματήσει η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας μέσω ΤΑΙΠΕΔ και Υπερταμείου και να επιστραφούν στο δημόσια τα ακίνητα του ΥΠΠΟΑ (Μπουμπουλίνας, νεοκλασικά Πλάκας).
  • Για την ενδυνάμωση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας ενάντια στα σχέδια ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, παραχώρησης δημόσιου χώρου σε ιδιωτικά συμφέροντα, τραπεζικούς ομίλους, ιδρύματα κλπ, σε προσπάθειες συμμετοχής ιδιωτών (λ.χ. Κοινωφελές Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», «Διάζωμα») σε προγράμματα διαχείρισης μνημείων και αρχαιολογικών χώρων, σε σχεδιασμούς για μετατροπή μεγάλων δημόσιων μουσείων σε ΝΠΔΔ..
  • Ίσα δικαιώματα για όλους και όλες, ντόπιους και ξένους, νομιμοποίηση των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων, κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης, κατάργηση του Σύμφωνου Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ και της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: