Το συνέδριο της ΠΟΕΥΠΠΟ (19-21 Οκτωβρίου) σε ένα ζοφερό τοπίο

Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, ο κόσμος της δουλειάς, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι βρισκόμαστε μπροστά στην εφαρμογή των μέτρων του 3ου (ήδη) Μνημονίου, τα οποία έρχονται να ολοκληρώσουν την κοινωνική καταστροφή που έφεραν τα προηγούμενα δύο μνημόνια: απολύσεις, φτωχοποίηση, ιδιωτικοποιήσεις κάθε δημόσιου αγαθού (ακόμη και του νερού), χτύπημα στη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κατάργηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το επόμενο διάστημα θα κατατεθούν τα νομοσχέδια που θα διαλύουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, ακόμη και τη δυνατότητα συνδικαλιστικής διεκδίκησης.

Η ομοφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε αυτές τις πολιτικές και η υλοποίησή τους από μια κυβέρνηση που παλαιότερα εξήγγελλε την κατάργηση των μνημονίων, συντελεί στην κυριαρχία του δόγματος «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», που είναι βασικός όρος για να εμπεδωθεί ο ζόφος που ζούμε ως «κανονικότητα».

Οι εργαζόμενοι παρακολουθούν τις εξελίξεις απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι και το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε προσωρινή (;) αμηχανία. Σε αυτό το φόντο πραγματοποιείται το 12ο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια» από 19 έως 21 Οκτωβρίου. Μπορεί να συμβάλει στην υπέρβαση της αμηχανίας ή θα παραμείνει, για μια ακόμη φορά, μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και θα περιοριστεί σε ανούσιες διακηρύξεις και στην καταθλιπτική καταμέτρηση «κουκιών»;

Η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση θα είναι εκεί για να βάλει μια άλλη λογική στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος. Για να εισηγηθεί:

– Πως τα συνδικάτα οφείλουν να έχουν ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους, οφείλουν να συζητήσουν για τη διαγραφή του χρέους, για την κατάργηση των Μνημονίων και το σπάσιμο των «συμφωνιών» της χώρας με το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ υπέρ των συμφερόντων της πλειοψηφίας των εργαζομένων, για την εθνικοποίηση του δημόσιου πλούτου.

– Πως τα συνδικάτα πρέπει να ξεπεράσουν τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων, είτε μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είτε με βάση τους κλάδους, είτε με βάση τη σχέση εργασίας. Τα συνδικάτα να ανοίξουν ώστε να εκπροσωπούν όλους τους εργαζόμενους στον ίδιο χώρο, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας. Τα αιτήματα των συνδικάτων του δημόσιου τομέα να ξεκινούν από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να διεκδικούν πρώτα και κύρια τα δημόσια αγαθά και τις υπηρεσίες (στα οποία περιλαμβάνεται και ο πολιτισμός) που ανήκουν στην πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού.

– Πως οι αγώνες πρέπει να περάσουν στα χέρια των εργαζομένων. Τα πρωτοβάθμια σωματεία να γίνουν ξανά τα όπλα των εργαζομένων, με ανασυγκρότησή τους στη βάση της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων. Σαρώνοντας τις γραφειοκρατικές, συμβιβασμένες και εργοδοτικές ηγεσίες των δευτεροβάθμιων οργανώσεων, που σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν επιπλέον «καρκινώματα» του συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς και πλουτισμού.

Δεν περιμένουμε πολλά από το Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, ούτε τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το ρόλο και τη στάση των κομματικών παρατάξεων, παραδοσιακών ή πρόσφατα μετονομασμένων και δήθεν ανεξάρτητων. Θα προσπαθήσουμε, ωστόσο, να ανοίξουμε την πολιτική συζήτηση και να θέσουμε τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους για τις προκλήσεις των καιρών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: