«Επισκόπηση δαπανών»: το ΥΠΠΟΑ στην κλίνη του Προκρούστη

Τι κι αν είναι ένα από τα πιο «φτωχά» υπουργεία στην κατανομή του τακτικού προϋπολογισμού, τι κι αν είναι επιφορτισμένο με το «εθνικό κεφάλαιο» της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, τι κι αν αποφέρει σημαντικά έσοδα από μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, και όμως το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού επελέγη από την κυβέρνηση μεταξύ των πρώτων τριών για έλεγχο και επισκόπηση δαπανών! Συνέχεια

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΙΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΟΥ ΟΡΥΧΕΙΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ

Στην ιστοσελίδα του Συλλόγου Εκτάκτων Αρχαιολόγων δημοσιεύτηκε κείμενο εργαζομένων για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας στις ανασκαφές του Αμυνταίου. Το πρόβλημα δεν είναι νέο, έχει έρθει πολλές φορές στην επιφάνεια από τα σωματεία κι όμως συνεχίζει να υφίσταται!

Συνέχεια

Καταγγελία της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης για το εκλογικό αποτέλεσμα του 12ου συνεδρίου της ΠΟΕ ΥΠΠΟ

Πραγματοποιήθηκε το 12ο συνέδριο της ΠΟΕ ΥΠΠΟ την περασμένη βδομάδα (19-21/10/2016).
Δεν μας εξέπληξαν βέβαια ούτε η έλλειψη πολιτικής στόχευσης για το πού θα πάει το συνδικαλιστικό κίνημα, ούτε η διάθεση να παρουσιαστούν όλα ως «καλώς καμωμένα», ούτε οι εκατέρωθεν (από βήματος) φιλοφρονήσεις μεταξύ συνδικαλιστών της πλειοψηφούσας παράταξης, ούτε ο σεξισμός και η μαγκιά που ανέδιδαν συγκεκριμένες τοποθετήσεις. Αυτά, τα αντιμετωπίζουμε σε κάθε συνέδριο. Αλλά η παραχάραξη αποτελέσματος στην κατανομή εδρών ήταν η… έκπληξη αυτού του συνεδρίου.
Τα αποτελέσματα της κάλπης ήταν τα εξής:
Για το 33 μελές Γενικό Συμβούλιο
Ψήφισαν 246
 
ΔΗΣΥ Πρωτοπορία
(δηλαδή ΠΑΣΚ)         147       21 έδρες           (υπόλοιπο: 0)
Αυτ. Παρέμβαση        35       5 έδρες            (υπόλοιπο: 0)
ΔΑΚΕ                             27        3 έδρες             (υπόλοιπο: 6)
ΕΑΚ                                22        3 έδρες             (υπόλοιπο: 1)
ΔΑΣ                                  15        2 έδρες              (υπόλοιπο: 1)
Σύνολο εδρών από την πρώτη κατανομή: 34 (ενώ το Γενικό Συμβούλιο έχει 33 έδρες)
Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, το μέτρο ήταν 7,45, που στρογγυλοποιείται με βάση το νόμο στο 7 και οι έδρες στην πρώτη κατανομή μοιράζονταν όπως δείχνουμε παραπάνω, δηλαδή έβγαιναν 34 έδρες αντί για 33. Πρόκειται για ένα μαθηματικό παράδοξο του νόμου 1264, μόνο που δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει σε σωματείο. Παρότι σπάνιο φαινόμενο, έχει συμβεί και στην ΑΔΕΔΥ, όπου έχει λυθεί με το πιο απλό και αναλογικό τρόπο: η μοιρασιά των εδρών γίνεται ξανά, με τη χρήση και του κλάσματος του μέτρου (7,45),  κι έτσι οι έδρες γίνονται 33. Μάλιστα ήταν η ΠΑΣΚΕ πρώτη στην ΑΔΕΔΥ που το εφάρμοσε αυτό! Έλα σου όμως που εδώ δεν συνέφερε την ΠΑΣΚΕ/Πρωτοπορία, γιατίμε τη νέα μοιρασιά θα έπαιρναν 20 αντί για 21 έδρες.
Δεν τους νοιάζει βέβαια ούτε η αναλογικότητα, ούτε καν το ότι ούτως ή άλλως έχουν απόλυτη πλειοψηφία. Μόλις προέκυψε το πρόβλημα έδειξαν αμέσως το «δημοκρατικό» τους πρόσωπο, με τραμπουκισμούς και φωνές, και τελικά επέβαλλαν να γίνει κλήρωση μεταξύ παρατάξεων για το ποιος θα χάσει την έδρα! Έτσι «ισότιμα» και «δημοκρατικά» λοιπόν, την έδρα από την (παράτυπη) κλήρωση έχασε η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση: δηλαδή αντί η ΠΑΣΚΕ να πάει από τις 21 στις 20, πήγε η ΕΑΚ από τις 3 στις… 2, παρότι είχε το μέτρο και το ποσοστό για τις 3 έδρες (και μάλιστα είχαμε και υπόλοιπο, όπως φαίνεται στον πίνακα!).
Γιατί τους ένοιαζε τόσο πολύ; Γιατί με 2 έδρες στο Γενικό Συμβούλιο, η ΕΑΚ χάνει και την έδρα που της αντιστοιχεί στην 11μελή Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας. Κι ενώ το Γενικό Συμβούλιο συνεδριάζει μία φορά στους 3 μήνες, η Εκτελεστική είναι αυτή που διοικεί ουσιαστικά την Ομοσπονδία (κανονικά, γιατί στην περίπτωση της ΠΟΕ ΥΠΠΟ, ούτε η Εκτελεστική συνεδρίαζε συχνά την τελευταία τριετία που είχαμε εκπρόσωπο της ΕΑΚ). Προφανώς κάποιοι δεν θέλουν να μας έχουν μες στα πόδια τους…
Ένσταση κατά της κλήρωσης κατέθεσε τόσο η ΕΑΚ, όσο και η Αυτόνομη Παρέμβαση και η ΔΑΣ. Εμείς ως ΕΑΚ δεσμευόμαστε ότι το θέμα θα φτάσει και στα δικαστήρια, ώστε να αποκατασταθεί η δημοκρατική αναλογία. Στο μεταξύ, δεσμευόμαστε επίσης ότι με τους εκπροσώπους μας στο Γενικό Συμβούλιο θα ελέγχουμε όλα τα πεπραγμένα της ΠΟΕ ΥΠΠΟ, όπως κάναμε και μέχρι σήμερα.
Ακολουθεί η ένσταση που κατατέθηκε από την ΕΑΚ και μέρος του πρακτικού του συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ που κατατέθηκε και δείχνει την ακρίβεια των λεγομένων: 

Συνέχεια

ΠΟΕ-ΥΠΠΟ: Οικονομικός απολογισμός 2013-2016

Μιας και δεν έχει δημοσιευτεί στο σάιτ της ΠΟΕ ΥΠΠΟ, δημοσιεύουμε στο δικό μας μπλογκ τον οικονομικό απολογισμό της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, όπως παρουσιάστηκε στο 12ο συνέδριο. Συνέχεια

Η τροπολογία για τους συμβασιούχους που καταψήφισε το Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ!

«Tα συνδικάτα πρέπει να ξεπεράσουν τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων, είτε μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είτε με βάση τους κλάδους, είτε με βάση τη σχέση εργασίας. Τα συνδικάτα να ανοίξουν ώστε να εκπροσωπούν όλους τους εργαζόμενους στον ίδιο χώρο, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας. Τα αιτήματα των συνδικάτων του δημόσιου τομέα να ξεκινούν από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να διεκδικούν πρώτα και κύρια τα δημόσια αγαθά και τις υπηρεσίες (στα οποία περιλαμβάνεται και ο πολιτισμός) που ανήκουν στην πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού.» Συνέχεια

Για να πάνε τα πράγματα αλλιώς! Για την αντεπίθεση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΣΤΟ 12ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΟΕ-ΥΠΠΟ


Σχεδόν 7 χρόνια αμείωτης εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και πλέον δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ποιοι ήταν οι στόχοι τους. Και μόνο το γεγονός ότι το «πρόγραμμα διάσωσης» επιβλήθηκε για να «σωθούμε» από το υπέρογκο «δημόσιο χρέος», το οποίο εντός των μνημονιακών πολιτικών απλώς αυξάνεται αλματωδώς, είναι αρκετό για να καταλάβουν όλοι ότι:

  • Στόχος του κεφαλαίου είναι να βγει από τη βαθιά και διεθνή κρίση που το μαστίζει, φορτώνοντας στις πλάτες των εργαζόμενων και των ανέργων την πτώση των κερδών του.
  • Σκοπός είναι να διαλυθεί όλο το οπλοστάσιο που προστάτευε την εργασία, τα κοινωνικά αγαθά και τους στοιχειώδεις όρους διαβίωσης των λαϊκών στρωμάτων, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, όλες οι κατακτήσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

            Στην καταστροφική αυτή προσπάθειά του δεν θα διστάσει να ισοπεδώσει χώρες και λαούς, να καταστρέψει παραγωγικές δυνατότητες, να διεξάγει πολέμους. Σε αυτή την κρίση που βιώνει ο καπιταλισμός δείχνει το πραγματικό του, καταστροφικό, πρόσωπο.

            Σε αυτά τα χρόνια, έχει γίνει πλέον σαφές ότι:

  • Το «δημόσιο χρέος» δεν είναι παρά ο μηχανισμός για να μετακυλίεται στους λαούς ως «δημόσιο» το κόστος για την κερδοφορία των επιχειρήσεων και τη «συντήρηση» του πολιτικού τους προσωπικού. Χρησιμοποιείται ως μοχλός για τη μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου από πολλούς που τον παράγουν στους λίγους που τον καρπώνονται.
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ούτε «το σπίτι των λαών» ούτε τόπος «ευημερίας και δημοκρατίας». Είναι μια ένωση των αστικών τάξεων των χωρών, που παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, ομονοούν στην καταπίεση των εργατικών τάξεων των χωρών τους, την ίδια ώρα που υποθάλπουν το ρατσισμό και υψώνουν τείχη απέναντι στα κύματα των προσφύγων που προκαλεί και η δική τους συμμετοχή στις πολεμικές επιχειρήσεις της γειτονιάς μας.
  • Το ΔΝΤ δεν έχει ως στόχο τη «στήριξη των αδύναμων χωρών», αλλά την εξαγωγή τεχνογνωσίας για την εφαρμογή των πιο ακραία αντιδραστικών πολιτικών στο εσωτερικό των χωρών (εκποίηση δημόσιου πλούτου, φτωχοποίηση πληθυσμού).
  • Η «κρίση» δεν οφείλεται στους «έλληνες δημοσίους υπαλλήλους» ή στο ότι «μαζί τα φάγαμε», όπως ήθελαν να μας πείσουν οι ιθύνοντες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, της ΕΕ και οι εγχώριοι υπερασπιστές τους. Είναι μια παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, για το ξεπέρασμα της οποίας έχει βάλει μπρος έναν ανελέητο κοινωνικό και ταξικό πόλεμο. Η έξοδος από αυτήν είτε θα γίνει με τους όρους του κεφαλαίου (δηλ. την πλήρη φτωχοποίηση μας και το βάθεμα της εκμετάλλευσης), είτε θα γίνει με τους όρους της εργασίας.

Συνέχεια

Το συνέδριο της ΠΟΕΥΠΠΟ (19-21 Οκτωβρίου) σε ένα ζοφερό τοπίο

Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, ο κόσμος της δουλειάς, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι βρισκόμαστε μπροστά στην εφαρμογή των μέτρων του 3ου (ήδη) Μνημονίου, τα οποία έρχονται να ολοκληρώσουν την κοινωνική καταστροφή που έφεραν τα προηγούμενα δύο μνημόνια: απολύσεις, φτωχοποίηση, ιδιωτικοποιήσεις κάθε δημόσιου αγαθού (ακόμη και του νερού), χτύπημα στη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, κατάργηση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Το επόμενο διάστημα θα κατατεθούν τα νομοσχέδια που θα διαλύουν κάθε εργασιακό δικαίωμα, ακόμη και τη δυνατότητα συνδικαλιστικής διεκδίκησης.

Η ομοφωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε αυτές τις πολιτικές και η υλοποίησή τους από μια κυβέρνηση που παλαιότερα εξήγγελλε την κατάργηση των μνημονίων, συντελεί στην κυριαρχία του δόγματος «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», που είναι βασικός όρος για να εμπεδωθεί ο ζόφος που ζούμε ως «κανονικότητα».

Οι εργαζόμενοι παρακολουθούν τις εξελίξεις απογοητευμένοι και αγανακτισμένοι και το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε προσωρινή (;) αμηχανία. Σε αυτό το φόντο πραγματοποιείται το 12ο Τακτικό Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια» από 19 έως 21 Οκτωβρίου. Μπορεί να συμβάλει στην υπέρβαση της αμηχανίας ή θα παραμείνει, για μια ακόμη φορά, μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και θα περιοριστεί σε ανούσιες διακηρύξεις και στην καταθλιπτική καταμέτρηση «κουκιών»;

Η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση θα είναι εκεί για να βάλει μια άλλη λογική στην κατεύθυνση της ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος. Για να εισηγηθεί:

– Πως τα συνδικάτα οφείλουν να έχουν ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους, οφείλουν να συζητήσουν για τη διαγραφή του χρέους, για την κατάργηση των Μνημονίων και το σπάσιμο των «συμφωνιών» της χώρας με το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ, για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ υπέρ των συμφερόντων της πλειοψηφίας των εργαζομένων, για την εθνικοποίηση του δημόσιου πλούτου.

– Πως τα συνδικάτα πρέπει να ξεπεράσουν τις λογικές διαχωρισμού των εργαζομένων, είτε μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, είτε με βάση τους κλάδους, είτε με βάση τη σχέση εργασίας. Τα συνδικάτα να ανοίξουν ώστε να εκπροσωπούν όλους τους εργαζόμενους στον ίδιο χώρο, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας. Τα αιτήματα των συνδικάτων του δημόσιου τομέα να ξεκινούν από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και να διεκδικούν πρώτα και κύρια τα δημόσια αγαθά και τις υπηρεσίες (στα οποία περιλαμβάνεται και ο πολιτισμός) που ανήκουν στην πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού.

– Πως οι αγώνες πρέπει να περάσουν στα χέρια των εργαζομένων. Τα πρωτοβάθμια σωματεία να γίνουν ξανά τα όπλα των εργαζομένων, με ανασυγκρότησή τους στη βάση της δημοκρατίας των γενικών συνελεύσεων. Σαρώνοντας τις γραφειοκρατικές, συμβιβασμένες και εργοδοτικές ηγεσίες των δευτεροβάθμιων οργανώσεων, που σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν επιπλέον «καρκινώματα» του συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς και πλουτισμού.

Δεν περιμένουμε πολλά από το Συνέδριο της ΠΟΕ-ΥΠΠΟ, ούτε τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το ρόλο και τη στάση των κομματικών παρατάξεων, παραδοσιακών ή πρόσφατα μετονομασμένων και δήθεν ανεξάρτητων. Θα προσπαθήσουμε, ωστόσο, να ανοίξουμε την πολιτική συζήτηση και να θέσουμε τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους για τις προκλήσεις των καιρών.