Να σπάσουμε τον φόβο! Ψηφίζουμε ΟΧΙ σε κάθε Μνημόνιο

«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε. oxi
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.

Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε την ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη….

Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα.»

Γ. Σεφέρης

Υποτίθεται πως τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια για μείωση του δημόσιου χρέους. Ύστερα από 5 χρόνια το χρέος, σε απόλυτους αριθμούς, έχει μειωθεί από τα 329 δις (114% του ΑΕΠ) στα 324 δις (181% του ΑΕΠ).

Στο μεταξύ συνέβησαν τα εξής:

– η ανεργία από το 9% έφτασε στο 27% και μόνο το 15% του συνόλου των ανέργων παίρνει επίδομα ανεργίας ενώ προ κρίσης έφτανε στο 40%

– το ποσοστό του πληθυσμού που αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες αυξήθηκε από 11% σε 20%

– πάνω από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας ζουν σε νοικοκυριά που δε δουλεύει κανείς ή εργάζεται λιγότερο από 3 μήνες το χρόνο

– ο δείκτης φτώχειας αυξήθηκε από το 20% στο 35%

-οι δαπάνες για την υγεία μειώθηκαν κατά 25%

– η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 51%

-ο άστεγοι από 8.000 ξεπέρασαν τους 20.000

-το μερίδιο της εργασίας στο ΑΕΠ μειώθηκε από το 64% στο 54%

-οι μισοί συνταξιούχοι παίρνουν σύνταξη μικρότερη των 500 ευρώ

– η μέση αγοραστική δύναμη από 84% του μέσου όρου των 15 χωρών της ΕΕ (προ διεύρυνσης του 2004) έφτασε στο 65%

– οι μισθωτοί ως σύνολο έχουν χάσει το 1/3 της αγοραστικής τους δύναμης

– η σχέση του πιο πλούσιου 20% με το πιο φτωχό 20% πήγε από το 5,6/1 στο 6,6/1

Τώρα, μετά από 5 μήνες διαπραγματεύσεων της νέας κυβέρνησης έγινε σαφές και στον πιο δύσπιστο ότι οι λεγόμενοι «θεσμοί» (η Τρόικα, δηλαδή), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, δεν είναι «φίλοι» μας. Εκπροσωπούν συγκεκριμένα συμφέροντα, προωθώντας αντίστοιχες πολιτικές: μισθούς πείνας, συντάξεις κάτω από την πείνα, υψηλή ανεργία για να πιέζονται κι άλλο τα μεροκάματα, διάλυση του δημοσίου τομέα για να ιδιωτικοποιηθεί ο δημόσιος πλούτος, οι ελεύθεροι χώροι, ακόμη και τα μνημεία.

ΔΕΝ ΠΑΛΕΨΑΜΕ για αυτά! Πέντε χρόνια οι εργαζόμενοι παλέψαμε ενάντια σε αυτή την πολιτική, η οποία μας οδηγεί στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Αγωνιστήκαμε για να υπάρξει μια άλλη πορεία, που θα βασίζεται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας κι όχι των ντόπιων και ξένων πολυεθνικών.

Συνέχεια

Advertisements

Ξυδάκης για μουσεία: εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο… Τατούλης!

«Είναι άκρως θετικό όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία ενεργοποιείται, κάνει μια δημιουργική πολιτιστική παρέμβαση, προς όφελος της κοινωνίας. Μια παρέμβαση που η Πολιτεία όχι μόνο καλωσορίζει αλλά και ενθαρρύνει. Διότι είναι βαθιά μας πίστη ότι από τη συνεργασία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα ο πολιτισμός μπορεί να βγει κερδισμένος.» (Μιχ. Λιάπης, πρώην υπουργός Πολιτισμού, εγκαινιάζοντας έκθεση στο μουσείο κοσμήματος «Λαλαούνη», 14/11/2007).

«Βασικός μας στόχος θεωρώ ότι πρέπει να είναι ιδιαίτερα αυτή την εποχή που περνάμε δύσκολα στα οικονομικά, η σταδιακή απεξάρτηση – απελευθέρωση του Υπουργείου Πολιτισμού από τα λίγα κρατικά κονδύλια που υπάρχουν με την κατά το δυνατό πιο γρήγορη ανάπτυξη του θεσμού των χορηγιών». (Αντ. Σαμαράς, πρώην υπουργός Πολιτισμού, 16/2/09).

Καθόλου δεν μας εξέπληξαν οι απόψεις που εξέφρασε ο αναπληρωτής υπουργός Ν. Ξυδάκης για τα μεγάλα κρατικά μουσεία, αλλά και την εμπλοκή ιδιωτών στα της πολιτιστικής κληρονομιάς, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Β. Τζαβελέκου και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, στις 21/6/2105 (http://www.efsyn.gr/arthro/allo-yperaspisi-tis-tehnis-allo-kratikodiaitos-politismos).

Τα ίδια πάνω κάτω είχε, άλλωστε, πει και στην πρώτη του συνάντηση με τους δημοσιογράφους στις 25 Φλεβάρη.

Ο Ν. Ξυδάκης, σκέφτεται, λοιπόν, να φέρει νομοθετική ρύθμιση για τη μετατροπή μεγάλων κρατικών μουσείων (Εθνικό Αρχαιολογικό και 4-5 ακόμη) σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) κατά το πρότυπο του Μουσείου Ακρόπολης.

Τα επιχειρήματα είναι τα γνωστά που ακούμε περισσότερο από μια δεκαετία πλέον: να αποκτήσουν τα μουσεία «αυτοδιοικητική (!) αυτοτέλεια», να «αναπτύξουν την εξωστρέφεια και την εκμετάλλευση προϊόντων τους», η θητεία του διευθυντή να μην εξαρτάται από τον εκάστοτε υπουργό, να έχουν συμβούλιο που να υποστηρίζει τη διεύθυνση επιστημονικά και διοικητικά, να βρίσκει πόρους, χορηγούς.

Μόνο που ως τώρα τα ακούγαμε από τους νεοφιλελεύθερους θιασώτες του μικρότερου κράτους, τους υποστηρικτές της μετατροπής των δημόσιων αγαθών σε εμπορεύματα και πηγή κέρδους, τους κήρυκες της εμπλοκής του ιδιωτικού κεφαλαίου στη διαχείριση του δημόσιου πλούτου και την πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ένα αποφασιστικό βήμα προς την υλοποίηση αυτής της κατεύθυνσης επιχείρησε το 2005 η ΝΔ, επί υφυπουργού Π. Τατούλη, ο οποίος μεταξύ άλλων, ας μη το λησμονούμε, είχε κηρύξει και το «τέλος του κρατικοδίαιτου πολιτισμού»… Το σχέδιο Τατούλη για νέο Οργανισμό του ΥΠΠΟ προέβλεπε τη μετατροπή 10 μεγάλων μουσείων της χώρας σε ΝΠΔΔ, απλώς «εποπτευόμενα» από το ΥΠΠΟ, αλλά «με πλήρη διοικητική, δημοσιονομική και λειτουργική αυτοτέλεια». Οι σφοδρές αντιδράσεις των εργαζομένων στο ΥΠΠΟ ανέτρεψαν αυτόν τον σχεδιασμό, όχι όμως και την ψήφιση το 2008, από την κυβέρνηση της ΝΔ και πάλι, του ιδρυτικού νόμου για τη σύσταση του νέου Μουσείου Ακρόπολης ως ΝΠΔΔ, ακριβώς με την ίδια λογική και επιχειρηματολογία.

Τώρα, οι ίδιες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις ξανάρχονται στο προσκήνιο, αυτή τη φορά σερβιρισμένες στο όνομα της Αριστεράς! Με αυτές τις ιδέες και πολιτικές θα ξαναδώσουμε δημιουργική πνοή και κοινωνική προοπτική στα μουσεία; Έτσι θα φέρουμε την άνοιξη στον πολιτισμό; Αυτή παριστάνει πως είναι μια αριστερή πολιτική για τα μουσεία; Είναι προφανές πως, αν ο Ν. Ξυδάκης επιμείνει να υλοποιήσει τις φιλελεύθερες ιδέες του, θα μας βρει απέναντί του.