18 Ιουνίου 24ωρη απεργία και κινητοποίηση στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης

Η Ε.Α.Κ. στο Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων

Όλοι-ες στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις
Τετάρτη 18 Ιουνίου: 24ωρη απεργία και κινητοποίηση στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης)
Τετάρτη 25 Ιουνίου: 24ωρη απεργία,
Τετάρτη 2 Ιουλίου: 24ωρη απεργία που αποφάσισε η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων

Ο περασμένος χειμώνας άφησε για τα καλά την καταχνιά του στο Υπουργείο Πολιτισμού. Μία από τις (πολλές) επιπτώσεις της πτώσης του πρώην Γ.Γ. ήταν η διακοπή της χρηματοδότησης για πολύ καιρό, ακόμη και για τις στοιχειώδεις ανάγκες των υπηρεσιών, και η σταδιακή απογύμνωση από προσωπικό, με τις απολύσεις των συμβασιούχων και το πάγωμα των προσλήψεων. Πάντοτε ο πολιτισμός ήταν ο φτωχός συγγενής του κρατικού προϋπολογισμού, ποτέ όμως δεν ήταν τόσο έντονος ο οικονομικός στραγγαλισμός του. Είναι εμφανές πια ότι το «σκάνδαλο Ζαχόπουλου» αξιοποιήθηκε ως μια καλή αφορμή για να ξεδιπλωθεί μια προαποφασισμένη πολιτική:

υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση και, τελικά, απαξίωση των υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού, ώστε να αδυνατούν να επιτελέσουν το έργο τους και να συμπληρωθεί η επιχειρηματολογία για μεγαλύτερες παραχωρήσεις στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση; Στο όνομα της (ενορχηστρωμένης) «χρεωκοπίας» του δημοσίου, το ιδιωτικό κεφάλαιο έρχεται να καλύψει το κενό (με ακριβότερες και χαμηλότερης ποιότητας υπηρεσίες…). Κι όλα αυτά στο όνομα της «ευελιξίας» και της «ανταποδοτικότητας». Το σχέδιο νόμου για τη μετατροπή του Μουσείου της Ακρόπολης σε ν.π.δ.δ. κινείται στην ίδια κατεύθυνση, καθώς:

Αποκόπτει το Μουσείο θεσμικά από τις δομές του Υπουργείου, ώστε το -διορισμένο από τον εκάστοτε Υπουργό- Δ.Σ. να διαθέτει μεγαλύτερη «ευελιξία» και, απαλλαγμένο από τις «αγκυλώσεις» του δημοσίου (κατά τους εμπνευστές του νομοσχεδίου), να μπορεί, χωρίς έλεγχο και περιττές «γραφειοκρατίες», να αποφασίζει μόνο του και να συμπράττει με όποιον ιδιώτη θέλει για θέματα διαχείρισης των συλλογών, παραγωγής και διακίνησης πωλητέων, εκμετάλλευσης δικαιωμάτων και χώρων αναψυχής, φύλαξης κ.ο.κ.

Αποκόπτει το Μουσείο από τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης, χάριν του οποίου υπάρχει, πέραν κάθε δεοντολογίας. Θα έλεγε κανείς ότι οι μουσειακοί χώροι αντιμετωπίζονται ως πρόφαση για τη λειτουργία το VIP εστιατορίου (για τη θέα του οποίου, άλλωστε, κινδυνεύουν να γκρεμιστούν και τα νεοκλασικά της Διον. Αρεοπαγίτου)!

Αποκόπτει τα έσοδα του μεγαλύτερου μουσείου της χώρας από το κοινό ταμείο του ΤΑΠΑ, μέσω του οποίου -κουτσά στραβά- στηρίζεται η λειτουργία και των μικρότερων μουσείων. Η άποψη της ηγεσίας του ΥΠΠΟ είναι, άλλωστε, γνωστή: στο εξής θα χρηματοδοτείται μόνο ό,τι πουλάει.

Με την αιφνιδιαστική της κίνηση η ηγεσία του ΥΠΠΟ επιδεικνύει, παράλληλα, και έναν ιδιαίτερο «νομοθετικό» αυταρχισμό. Όχι μόνο γιατί φέρνει ένα τέτοιο σχέδιο νόμου, παρά την εκφρασμένη και ομόφωνη αντίθεση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και όλων των συλλόγων του Υπουργείου (όπως εκφράστηκε απέναντι στον «Οργανισμό Τατούλη»), αλλά και γιατί επιχειρεί με ένα 4σέλιδο νομοθέτημα να αλλάξει τις εργασιακές σχέσεις (στο ν.π.δ.δ. οι εργασιακές σχέσεις και οι προσλήψεις είναι θέμα του Δ.Σ.!), να παρακάμψει τον Αρχαιολογικό Νόμο και να αλλάξει de facto τον Οργανισμό του Υπουργείου. Προφανώς η «διασταλτική ερμηνεία» του Συντάγματος από την κυβέρνηση της ΝΔ δεν σταματά στο άρθρο 16…

Το διαχρονικό σκάνδαλο της «ευελιξίας»

Για ποια «ευελιξία» μας μιλούν; Για την «ευελιξία» των εργολάβων στα έργα του ΤΔΠΕΑΕ ή την «ευελιξία» του να προσλαμβάνονται εν κρυπτώ «ημέτεροι» συμβασιούχοι σε έργα-φαντάσματα (βλ. Υδάτινες διαδρομές), την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι με πολύχρονη πείρα στο ΥΠΠΟ απολύονται; Για την «ευελιξία» του ΟΠΕΠ Α.Ε. να κάνει τον ενδιάμεσο των εταιριών (μεταξύ των οποίων και η Siemens); Ή μήπως για την «ευελιξία» στο χώρο του σύγχρονου πολιτισμού, όπου την πολιτική δεν χαράζει πλέον το Υπουργείο αλλά τα διάφορα ν.π.δ.δ. και ν.π.ι.δ.; Και αντίστροφα: ποια «ευελιξία» περιμένουν από Εφορείες και δημόσια Μουσεία, χωρίς χρηματοδότηση, προσωπικό και μέσα;

Όλα αυτά δεν είναι κεραυνός εν αιθρία… Ήδη επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε η απαξίωση του έργου της Υπηρεσίας και η προσπάθεια υποκατάστασης του ρόλου της από ποικιλώνυμα νομικά πρόσωπα. Έργα των Εφορειών περνούν στο (αδρά χρηματοδοτούμενο) ΤΔΠΕΑΕ, τα αναψυκτήρια και τα πωλητήρια (σε λίγο καιρό και τα εισιτήρια…) μεγάλων χώρων και μουσείων περνούν στον ΟΠΕΠ που αποσπά ζηλευτά κονδύλια (για έργα που δεν παράγει ο ίδιος, αλλά αναθέτει σε ιδιώτες), ενώ το ΤΑΠΑ –ελλείψει χρημάτων- έχει σταματήσει κάθε εκδοτική δραστηριότητα, ενώ πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι θα «νοικιάσει» σε ιδιώτες ακόμη και τα εκμαγεία του. Η χλιαρή αντίδραση του ΠΑΣΟΚ στο νομοσχέδιο Λιάπη δεν είναι τυχαία…

Τα αποτελέσματα της διαχρονικής αυτής πολιτικής αποτυπώνονται και στην ασφυκτική εργασιακή καθημερινότητα για τους αρχαιολόγους σε όλη τη χώρα: συνεχές τρέξιμο ανάμεσα σε έγγραφα και προθεσμίες, αυτοψίες και ανασκαφές, μουσεία και προγράμματα, πίεση από τοπικά συμφέροντα, ιδιώτες, συχνά και από την πολιτική ηγεσία. Παράλληλα, για έναν επιστημονικό κλάδο σε οικονομική ασφυξία, που πιστώνει μονίμως το δημόσιο με τα «δανεικά» των εκτός έδρας και των απλήρωτων υπερωριών, το δημιουργικό έργο περιορίζεται συνεχώς. Μάλιστα, το Υπουργείο θεωρεί ότι η δίμηνη επιδημία ευθύνεται για την έλλειψη προσωπικού στις Εφορείες (!) και πρέπει να περικοπεί, ενώ -με πρόσχημα την οικονομική δυσπραγία- εισηγείται στα Υπηρεσιακά Συμβούλια να μην χορηγούν εκπαιδευτικές άδειες!

Να αντισταθούμε συλλογικά πριν να είναι πολύ αργά!

Ο πολιτισμός είναι δημόσιο αγαθό και όχι εμπορεύσιμο προϊόν. Η λογική «θα χρηματοδοτούμε μόνο ό,τι πουλάει» είναι αντίθετη σε κάθε έννοια δημόσιου συμφέροντος. Η μόνη «ανταποδοτικότητα» που εμείς αναγνωρίζουμε στην πολιτιστική κληρονομιά είναι η κοινωνική ανταποδοτικότητα: η προστασία και ανάδειξη των μνημείων για την υποστήριξη της συλλογικής μνήμης, η μετατροπή των δημόσιων μουσείων σε σύγχρονα και ζωντανά κύτταρα πολιτισμού και παιδείας, η σύνδεση του πολιτιστικού με το φυσικό περιβάλλον και η απόδοσή τους στο κοινωνικό σύνολο. Και αυτή δεν περνά μέσα από τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και τους νόμους της αγοράς.

Με την αιφνιδιαστική κατάθεση του νομοσχεδίου για τη μετατροπή του Μουσείου της Ακρόπολης σε ν.π.δ.δ., το ποτήρι ξεχείλισε. Είναι η ώρα Να αντισταθούμε
στη μετατροπή σε ν.π.δ.δ. του Μουσείου της Ακρόπολης, μαζί με όλους τους εργαζόμενους στο ΥΠΠΟ, αλλά και κάθε εργαζόμενο που αρνείται την ιδιωτικοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

  • Να αντιδράσουμε συλλογικά και οργανωμένα, με μαζικές απεργίες, κινητοποιήσεις, δημοσιοποίηση των αιτημάτων του Συλλόγου και της κατάστασης της Υπηρεσίας.
  • Να αρνηθούμε τις εκτός έδρας μετακινήσεις, με αίτημα την αύξηση και έγκαιρη καταβολή των
    οδοιπορικών μας.
  • Να συμπαρασταθούμε ενεργά στους συναδέλφους συμβασιούχους που απολύονται και να αγωνιστούμε για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες των υπηρεσιών.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: