Κυκλοφόρησε το 8ο φύλλο του αΤάΚΤΩΣ

ατάκτως τεύχος 8

ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΛΕΦΤΑ, ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΦΑΙΡΕΣ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΜΕΡΕΣ!

 

Είναι ένα από τα συνθήματα που συντάραξαν τους δρόμους της Αθήνας και πολλών πόλεων, που ακούστηκαν από τα χείλη χιλιάδων μαθητών, φοιτητών, νέων εργαζόμενων και ανέργων, μεταναστών και αποκλεισμένων τις μέρες της νεολαιίστικης εξέγερσης τον περασμένο Δεκέμβρη. Η εξέγερση, γέννημα της κοινωνικής οργής που ήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη (βλέπε διπλανή στήλη), αποτελεί τον πιο ελπιδοφόρο επίλογο του 2008, χρονιάς που σφραγίστηκε από τα σκάνδαλα των υποκλοπών, των ομολόγων, της Siemens και του Βατοπεδίου, της ατιμωρησίας της αστυνομικής βίας, των γενναιόδωρων δανείων στις τράπεζες, την ίδια στιγμή που η ανεργία, η εργασιακή ανασφάλεια και η φτώχεια βαραίνουν την καθημερινότητα όλων μας και ειδικά των νέων.

Οι εξεγερμένοι νέοι δεν δίστασαν να ανεβάσουν πανό με κάλεσμα για αντίσταση στο βράχο της Ακρόπολης, θυμίζοντάς μας ότι τα μνημεία είναι ζωντανά όταν οι συμβολισμοί τους συνδέονται με σύγχρονους αγώνες. Προχώρησαν σε πρωτότυπες παρεμβάσεις, όπως αυτές σε θεατρικές παραστάσεις (σελ. 5), συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής που είχαν εντολή να τους τρομοκρατήσουν.

Η τρομοκρατία όμως δυναμώνει τις αντιστάσεις. Αυτό το παράδειγμα δίνει η συνδικαλίστρια του «μαύρου χώρου» των επινοικιαζόμενων εργαζόμενων, Κωνσταντίνα Κούνεβα, που ακόμη και μετά τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχτηκε για τη συνδικαλιστική της δράση, στέλνει μήνυμα αξιοπρέπειας, περηφάνιας και αντίστασης (σελ. 5).

Το 2009 φαίνεται να είναι μια δύσκολη χρονιά. Μετά το Δεκέμβρη, η κυβέρνηση της ΝΔ παίζει τα τελευταία της χαρτιά: τον ανασχηματισμό, τις (όποιες) παροχές στους αγρότες των μπλόκων. Κι όμως, ακόμη κι εκεί, στο λιμάνι του Πειραιά, τα ΜΑΤ του νέου Υφυπουργού Δημοσίας Τάξης φρόντισαν να δείξουν το πρόσωπο της καταστολής στους κρητικούς αγρότες. Μόλις μια βδομάδα μετά την προκλητική απόφαση του Πρωτοδικείου να κηρύξει την απεργία της ΑΔΕΔΥ (28/1) παράνομη και καταχρηστική!

Στο ΥΠΠΟ το 2009 έκανε ποδαρικό με την αλλαγή Υπουργού και με μαζικές απολύσεις των συμβασιούχων (ήταν το πρωτοχρονιάτικο δώρο του Λιάπη), με το εμπόριο ελπίδας στη νέα γενιά συμβασιούχων ή απασχολούμενων με Stage (σελ. 7). Η αποδιάρθρωση των υπηρεσιών του ΥΠΠΟ συνεχίζεται. Ο προϋπολογισμός του 2009 για το ΥΠΠΟ (σελ. 4) όχι μόνο δεν επιτρέπει στους δημιουργούς να παράξουν «ευφωνία» (όπως ευχήθηκε ο νέος Υπουργός στην τελετή παραλαβής), αλλά εξοργίζει και δυναμώνει τις κραυγές διαμαρτυρίας. Το πολυπόθητο επίδομα που –μετά από δέκα χρόνια- κατακτήσαμε τη θεσμοθέτησή του, δεν το έχουμε ακόμη δει (σελ. 2). Δεν θέλουμε ούτε να κινδυνολογήσουμε ούτε να πλειοδοτήσουμε αγωνιστικά, αλλά τι άλλο αποδεικνύει η πορεία θεσμοθέτησης του επιδόματος, αν όχι ότι χωρίς αγώνες τίποτα δεν κατακτιέται.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση εξαγγέλλει νέο πρόγραμμα σκληρής λιτότητας με περικοπές στις «σπατάλες» του δημοσίου (σελ. 8), όταν οι εργαζόμενοι του ΥΠΠΟ

«Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν». Αυτοί ας θερίσουν θύελλες, κι εμείς ας σπείρουμε την αυτοοργάνωσή μας, αφήνοντας στο περιθώριο τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που βρίσκουμε ολοένα και πιο συχνά απέναντί μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: